W takim przypadku należy sięgnąć do orzecznictwa sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego. W praktyce sądowej odróżniane są wyraźnie pojęcia – parafy oraz podpisu. W opinii sądów parafa to skrót imienia i nazwiska, najczęściej dwuliterowy, a czasami nawet jednoliterowy. Sądy wyraźnie zaznaczają, że taki symbol graficzny nie może służyć do indentyfikacji osoby podpisującej (tzn. w niektórych przypadkach mogłaby wystąpić taka możliwość, ale w większości przypadków parafa nie będzie miała właściwości pozwalających na wskazanie indywidualnych cech osoby który dany znak kreśliła). W związku z tym sądy zachowawczo stwierdzają, że parafa nie może zastąpić podpisu.

Sądy zaznaczają natomiast, że pożądanym stanem byłoby podpisanie się własnoręcznie i wyraźnie imieniem i nazwiskiem. Takie stwierdzenie w kontekście wcześniejszych rozważań wystarcza do zauważenia problemu, że pomiędzy wyraźnym podpisaniem się imieniem i nazwiskiem, a dwuliterową parafą znajduje się całe spektrum innych przypadków wymagających analizy. Zasadniczo można stwierdzić, że sądy dopuszczają podpis samym nazwiskiem. Tym bardziej za dopuszczalne należy uznać kombinacje takie jak nazwisko z pierwszą literą imienia oraz nazwisko z częścią imienia. Podpisanie się samym nazwiskiem, również może mieć różne formy. Otóż, podpis może być niewyraźny, niepełny albo niewyraźny i niepełny. Taką formę podpisu również często uznaje się za ważny podpis. Przykładem mogą być znane z obrotu prawnego podpisy, w których początek nazwiska jest całkiem wyraźny, ale z czasem zamienia się w niewyraźny szlaczek. Taki podpis z pominięciem końcówki nazwiska lub z pominięciem części liter, może być uznany za ważny podpis jeśli oddaje indywidualne cechy piszącego, jeśli można uznać że piszący chciał podpisać się pełnym imieniem i nazwiskiem oraz gdy takiej formy podpisu stale używa (wyrok SN z dnia 27 kwietnia 2016 r., II CSK 518/15) .

Na podstawie powyższych rozważań, można wysnuć kilka wniosków. Po pierwsze, nie wolno zastępować podpisu parafą/parafami. Po drugie, najlepszą formą podpisu jest własnoręczny, wyraźny podpis pełnym imieniem i nazwiskiem. Po trzecie, sądy uznają czasami za ważny podpis taki, który nie zawiera pełnego nazwiska. Jednak w takich sytuacjach należy wykazać, że taka forma podpisu wystarczająco wskazuje na indywidualne cechy podpisującego, a także że podpisujący chciał podpisać się pełnym nazwiskiem oraz że piszący zazwyczaj używa takiej formy podpisu.

Autorem tekstu jest Bartłomiej Szozda, aplikant radcowski, specjalista z zakresu prawa gospodarczego.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: Free-Photos/ Pixaby

Artykuł Czy można podpisać się parafą? pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Zgodnie z art. 23 kodeksu cywilnego dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska – pozostają pod ochroną prawa cywilnego. Katalog ten jest otwarty i zmienia się wraz ze zmianami stosunków społecznych. Ocena czy w danej sytuacji doszło do naruszenia dóbr osobistych, następuje w oparciu o kryteria obiektywne. Oznacza to, że ocena ta musi być, i w praktyce orzeczniczej jest, dokonywana na tle konkretnego stanu faktycznego. W przypadku skierowania roszczeń na drogę sądową to Sąd w świetle konkretnego stanu faktycznego ocenia – stosując kryteria obiektywne – czy doszło do naruszenia dobra osobistego i czy zachodzą przesłanki do zastosowania któregoś ze środków ochrony przewidzianych w art. 24 KC bądź też w innych przepisach.

Przepis art. 24 § 1 kodeksu cywilnego wskazuje natomiast środki ochrony, a więc sankcje przewidziane na wypadek naruszenia dóbr osobistych. Zgodnie z jego brzmieniem „ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jej skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny”. Zasady te określa art. 448 kodeksu cywilnego, który stanowi, że „w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia”.

Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że ochrona dóbr osobistych przysługuje przed działaniem bezprawnym. Bezprawność natomiast należy rozumieć jako działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego.

Autorem tekstu jest Agnieszka Trzaska, adwokat.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: geralt/ Pixaby

Artykuł Konsekwencje naruszenia dóbr osobistych pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Wytyczne dotyczące stacjonarnego sprzętu treningowego zostały zawarte w wieloczęściowej normie PN-EN ISO 20957-1:2014-02 jest ona systematycznie nowelizowana przez Komitet Techniczny 2 ds. Sportu i Rekreacji.

W normie podano wymagania bezpieczeństwa dotyczące stosowania stacjonarnego sprzętu treningowego. W przypadku sprzętu, dla którego opracowano normę szczegółową, zaleca się także stosowanie wymagań normy ogólnej. Zaleca się także zachowanie szczególnej ostrożności w przypadku stosowania tylko normy ogólnej w odniesieniu do sprzętu, dla którego nie publikowano jeszcze normy szczegółowej. Stacjonarny sprzęt treningowy to urządzenia, które nie są przemieszczane podczas użytkowania i które albo stoją na podłodze, albo są przymocowane do ściany, sufi tu lub zamocowane do innej konstrukcji. Stacjonarny sprzęt treningowy klasyfikowany jest według klas dokładności: wysoka, średnia i minimalna oraz klas użytkowania. A oto klasyfikacja norm:

– PN-EN 16630:2015-06 – Wyposażenie siłowni plenerowych zainstalowane na stałe — Wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN ISO 20957-1:2014-02 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 1: Ogólne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-1:2006 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 1: Ogólne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-2:2005 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 2: Sprzęt do treningu siłowego oraz dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-4:2007+A1:2010 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 4: Ławy do ćwiczeń siłowych, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-5:2011 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 5: Rowery treningowe stacjonarne i sprzęt treningowy dla górnych partii ciała z użyciem korb, dodatkowe, szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-7:2002 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 7: Trenażery wioślarskie, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-8:2002 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 8: Pedałowe symulatory chodu, symulatory wchodzenia na schody i pedałowe symulatory wspinania się – Dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-9:2005 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 9: Trenażery eliptyczne, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

– PN-EN 957-10:2006 Stacjonarny sprzęt treningowy – Część 10: Rowery treningowe ze stałym kołem lub bez wolnego biegu, dodatkowe szczególne wymagania bezpieczeństwa i metody badań

Sprzęt klasy H jest przeznaczony do użytku domowego. Oprócz klasy H stacjonarnego sprzętu treningowego do użytkowania w domu, wyróżnia się dwie inne klasy, które dotyczą użytkowania profesjonalnego lub komercyjnego: klasę S (studio) – sprzęt jest przeznaczony do użytku w pomieszczeniach treningowych takich organizacji, jak stowarzyszenia sportowe, hotele, kluby, ośrodki rehabilitacji i studia treningowe, do których dostęp i nadzór są ustalane przez właściciela (osobę odpowiedzialną prawnie) oraz klasę I – użytkowaną przez osoby ze specjalnymi potrzebami (np. wzrokowymi, słuchowymi, fizycznymi lub z upośledzeniem umysłowym). Sprzęt ten ponadto powinien odpowiadać wymaganiom klasy S.

W celu utrzymania wymagań bezpieczeństwa oraz właściwego działania, sprzęt treningowy powinien być przez użytkownika systematyczne konserwowany i okresowo poddawany przeglądom. Czynności te w przypadku siłowni profesjonalnych służą ograniczeniu odpowiedzialności w sytuacji wypadku.

Temat dotyczący sprzętu wykorzystywanego na siłowni należy rozpatrywać wieloaspektowo. Odrębnie należy tutaj patrzeć na kwestie producenta, dystrybutora sprzętu ich odpowiedzialności, a odrębnie na zagadnienia związane z wykorzystywaniem sprzętu o różnych klasach użytkowania przez np. właściciela siłowni w kontekście np. zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy.

Zawsze istnieje możliwość skorzystania z usług podmiotów (tego rodzaju podmioty działają na podstawie przepisów Ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku), które prowadzą certyfikację urządzeń fitness w oparciu o normę PN-EN 16630:2015-06 oraz PN-EN ISO 20957-1:2014-02 i serię norm PN-EN 957, które są przeznaczone dla siłowni stacjonarnych. Takie działania służą poprawie bezpieczeństwa, ale także wpływają na renomę danego podmiotu, podnoszą jego prestiż.

Natomiast zdarza się, że certyfikat jest często wymagany przez zamawiających na przetargach w przypadku siłowni zewnętrznych, ze względu na występowanie fitnessów w bliskim sąsiedztwie placów zabaw (Art. 5 ust. 1 i 2 Prawa Budowlanego, nakłada na zarządców siłowni plenerowych obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania) lub tez przepisy prawa powszechnego nakładają na niektóre podmioty obowiązek zakupu sprzętu z certyfikatami, np. w Rozporządzeniu Ministra Edukacji i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach przepisy nakładają na użytkownika w §9 u.3 wymaganie, aby: „Szkoły i placówki nabywały wyposażenie posiadające odpowiednie atesty lub certyfikaty”. Co istotne, trzeba zwracać uwagę na datę ważności certyfikatu oraz dokładną identyfikację wyrobów.

Autorem tekstu jest Tomasz Dauermann, ekspert z wieloletnim doświadczeniem w zakresie prawa sportowego. Specjalizuje się w doradztwie prawnym, managemencie sportowym oraz lobbingu.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: Andre Mcenroe/ Pixabay

Artykuł Jakie certyfikaty powinien mieć sprzęt do treningu? pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, u podstaw wprowadzenia ustawy legła chęć ograniczenia liczby przestępstw związanych z wykorzystaniem fałszywych dokumentów. Są to przykładowo wyłudzenia kredytów i towarów, kradzieże tożsamości, a także sprzedaż kradzionych samochodów.

Ustawa określa m.in. kategorie dokumentów publicznych (w samej ustawie, bez uwzględnienia aktów wykonawczych – 44 pozycje, w tym: prawo jazdy, dowód osobisty, paszport, dowód rejestracyjny pojazdu, książeczka żeglarska, dokumenty wydawane przez urzędy stanu cywilnego, odpisy prawomocnych orzeczeń sądów, legitymacje funkcjonariuszy różnych służb), ich minimalne zabezpieczenia, zasady opracowywania wzorów dokumentów publicznych, obowiązki nałożone na emitentów dokumentów publicznych oraz mający powstać w przyszłym roku rejestr dokumentów publicznych.
Jednakże języczkiem uwagi stał się art. 58 ustawy, będący jednocześnie jej jedynym przepisem karnym.

Art. 58. Ustawy o dokumentach publicznych

Oto jego treść: “Kto wytwarza, oferuje, zbywa lub przechowuje w celu zbycia replikę dokumentu publicznego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”
Jak można zaobserwować, ustawodawca wyraźnie wskazał, że sankcji podlega szereg działań dokonywanych na replice dokumentu publicznego. Aby prawidłowo ustalić, co kryje się pod pojęciem „repliki”, niezbędnym jest zapoznanie się z jej definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Art. 2 ust. 1 pkt 6. Ustawy o dokumentach publicznych

Użyte w niniejszej ustawie określenia oznaczają:
6) replika dokumentu publicznego – odwzorowanie lub kopię wielkości od 75% do 120% oryginału o cechach autentyczności dokumentu publicznego lub blankietu dokumentu publicznego, z wyłączeniem kserokopii lub wydruku komputerowego dokumentu publicznego wykonanych do celów urzędowych, służbowych lub zawodowych określonych na podstawie odrębnych przepisów lub na użytek osoby, dla której dokument publiczny został wydany.

Repliką jest zatem kopia dokumentu publicznego o ustawowo sprecyzowanej wielkości, która posiada cechy autentyczności. Chodzi tu przede wszystkim o dokumenty kolekcjonerskie, które są łudząco podobne do oryginalnych np. dowodów osobistych czy też praw jazdy. Ustawa nie zalicza do replik dokumentów publicznych kserokopii lub wydruków tych dokumentów, wykonanych w związku z określonymi w odrębnych przepisach celami urzędowymi, służbowymi lub zawodowymi lub na użytek właściciela tych dokumentów.

W oficjalnym komunikacie wystosowanym przez MSWiA odnaleźć można, iż celem nowej regulacji nie jest karanie za wykonywanie kserokopii dokumentów. Istotnym jest jednak przy tworzeniu ewentualnych kopii/skanów, aby pamiętać o obowiązkach związanych z przetwarzaniem danych osobowych znajdujących się w dokumentach. Chodzi tu przede wszystkim o zasady określone w RODO[2].

W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie wypowiedział się także Urząd Ochrony Danych Osobowych [3]. Słusznie wskazał, że przy sporządzaniu kopii dokumentów zawierających dane osobowe, należy ustalić podstawy prawne, które uzasadniają takie działanie oraz uczynić zadość zasadom przetwarzania danych osobowych, w tym zasadzie minimalizacji danych.

W bardzo wielu przypadkach kopiowanie dokumentów potwierdzających tożsamość prowadzi do pozyskiwania danych wykraczających poza zakres dopuszczalny przepisami prawa, na podstawie których działają dane podmioty. I w każdym przypadku, gdy np. przedsiębiorca sporządza kopię dokumentu tożsamości, Urząd Ochrony Danych Osobowych może badać, czy faktycznie jest uprawniony do przetwarzania aż takiego zakresu zawartych tam danych. Organ nadzorczy będzie zatem weryfikował czy zakres przetwarzanych danych jest ograniczony do tego co niezbędne do celów, dla których dane są przetwarzane – czy nie narusza zasady minimalizacji [4].

Przy sporządzaniu kopii dokumentów zawierających dane osobowe pamiętać trzeba, że bardzo rzadko zdarza się, aby wszystkie zawarte w nich dane były niezbędne z punktu widzenia prowadzonej działalności. Przekładając to na grunt sportowo-rekreacyjny, we wszelkiego rodzaju wypożyczalniach sprzętu (kajaki, łódki, rowery), w celu zabezpieczenia interesów wypożyczalni wystarczy uzyskanie jedynie imienia, nazwiska, adresu zamieszkania lub numer dokumentu tożsamości bądź nr PESEL. Nie ma potrzeby dysponowania takimi informacjami jak wizerunek, imiona rodziców, adres zameldowania, płeć, data ważności dokumentu lub narodowość. Dysponowanie danymi „nadmiarowymi” może być potraktowane przez UODO, jako naruszenie.

Co więcej, przywołana wyżej zasada odnosi się również np. do zrzeszania zawodników np. w klubach, związkach, rejestracji na turniejach i innych imprezach. Każdorazowo, przed dokonaniem kopii całego dokumentu, w pierwszej kolejności warto określić, które dane są niezbędne, a następnie uzyskać wyłącznie owe dane. W przypadku konieczności potwierdzenia ich prawdziwości wystarczyć powinno przedłożenie do wglądu stosownego dokumentu publicznego.

Zwracam szczególną uwagę na respektowanie przepisów o ochronie danych osobowych w obszarze sportu, bowiem mają one zastosowanie do każdego podmiotu, który przetwarza dane tego typu. Tym samym, każdy z takich podmiotów podlegać może przewidzianym w RODO sankcjom.

Reasumując, nie każda kserokopia dokumentu publicznego będzie miała cechy autentyczności pozwalające na zakwalifikowanie jej jako replika, a tym samym stosowanie wobec niej przepisów ustawy o dokumentach publicznych. Jednakże należy pamiętać, iż niektóre z nich mogą taki charakter uzyskać. Ponadto, dokonując jakichkolwiek operacji na opisywanych dokumentach nie można zapominać, że są one przeważnie nośnikami danych osobowych, co aktualizuje w stosunku do nich szczególne obowiązki wynikające chociażby z RODO.

[1] Ustawa z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 53).

[2] https://www.gov.pl/web/mswia/wszystko-co-trzeba-wiedziec-o-ustawie-o-dokumentach-publicznych, dostęp: 16.07.2019r.

[3] https://uodo.gov.pl/pl/138/1097, dostęp: 16.07.2019r.

[4] Tamże.

Autorem tekstu jest Konrad Makar, specjalista z zakresu cyberbezpieczeństwa, RODO i prawa sportowego. Aplikant Radcowski.

Treści do rubryki PRAWO W KLUBIE dostarcza prawosportowe.pl współpracujące z Kancelarią Radcy Prawnego Tomasza Dauermana.

Ilustracja: Gerd Altmann/ Pixabay

Artykuł Ustawa o dokumentach publicznych. Ksero czy replika? pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.